merhaba. master'ımın ikinci senesinde, uzun süredir aradığım huzuru buldum. okul yine çok yoğun. hayatımdaki tek değişken ise benim stres algım. amygdala darbelerden nasır tutmuş artık deadline dinlemiyor. haydi bakalım.
hayattan beklentimi "psikoloji derslerinde daha phineas gage'den bahsedilmemesi"ne kadar indirgedim.
bir de sağlık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder