Taslaklara bakarken su yazimi gordum:
'bugun mutfağa girdiğimde iki tane küçük gümüşçünün mutfak duvarındaki kıvrak yürüyüşlerini seyrettim. her canlı gibi onlar da ekmeklerinin peşindeydiler.'
Hayatimin gece isik acinca kacisan gumuscunlere bakakaldigim, bu goruntulere artik alistigim icin reaksiyon gostermedigim, sade ama sadece o igrenc evden cikisima tezkere bekler gibi gun saydigim zamanlari geride kalmis.
Insan bazen boyle kotu gunler hic bitmeyecek saniyor.
Ama bitiyor.
Simdi o evde bir baskasi, gumuscunlere ilac islemedigini yeni yeni anliyor ve geceleri gel tezkere gel diyerek kendisini yorganinin altinda karantinaya aliyor.
Gumuscun yatagin icine giremezmis gibi....
Son cumlemi yazarken kafamin kasinmaya baslamasi.. Gumuscunlerim beni andi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder