masal saati: gaza gelip vücut zorlarsanız jelibona dönüşürsünüz

yaşadığım travmatik olayın vahametini aktarabilmek adına öncelikle biraz departmandan bahsetmeliyim. doktoramın ikinci ayında insanlar tatillerinden dönmeye başlayınca, aralarında bir spor muhabbeti başladı. işte efendim şu kadar yolu şu kadar zamanda koşuyorumlar, artık beraber koşarızlar, sonra öğrendim ki bu koşular maratona kadar uzanıyormuş. ben böyle ağzım açık dinliyorum. çünkü kendim okuldaki işlerim bitince ancak eve geliyor, bir bölüm dizi izliyor, odayı topluyor, ve en temel ihtiyaçlarımı karşılayabiliyorum.

sonra bir gün dediler biz her hafta bir grup squash oynamaya gidiyoruz katılmak ister misin çağla.  
dedim bilmem ki ben hiç oynamadım :') aa gel çok zevkli alışıyorsun biz sana öğretirizlerle ben tabi gaza geldim, dedim "müthiş ya kesin geliyorum". bakınız bu,  hayatında sporun peak yaptığı tek dönem ilkokul dört ve ortaokul bir arasındaki üç sene olan bir insan için fazlasıyla cüretkar bir cevap. altını çizmek isterim ki hayatta en keyif aldığım spor aslında bir spor olmayan ve en son ilkokul beşte oynadığım yakan top.

amsterdam'da spora başladığım gün, benim için sporun bittiği günle aynı oldu.

atladık bisikletlere, gittik, giyinip, salona çıktık. salona çıkar çıkmaz bir anda ghost of çağla's past'a büründüm. ilkokul 5'e geri dönmüşüm sanki yakan top'ta takım arkadaşım yanmış böyle hırs yapmışım. alakalı oyunlar değil ama hissiyat böyle. aşırı bir gazla oynuyorum her topa koşuyorum falan. arada raketi tutturamıyorum ama inanmışım. bir hamlemde topu kurtarayım derken yere fazla yaklaştım. elimde raketle biraz yuvarlandım. o sırada oynadığım arkadaşım diyor ki bilerek yaptın di mi. ben diyorum hı hı bilerek :')
içimden de kendime bu kadar abartmak senin neyine sen iki kez kolunu kırmış bir insansın, yediğin o yüreği yavaşça geri çıkar şeklinde tavsiyeler veriyorum. bir yandan da bu hareketimle sağ dizimi perte çıkararak yaşlı bir patates olduğumun sinyallerini kendime veriyor ama etrafıma kat-i suretle çaktırmıyorum. of abi ne inandım ama ha çok keyifliydi :'D  diyorum.

sonrasında evlere dağılıyoruz. odama adım atışımla,  kıpırdayamadığımı farketmem bir oluyor. kaslarım kas değil sadece haribo jelibonların bir araya gelerek oluşturduğu bir sığır jelatini dizisi. aradan bir hafta geçiyor. ağrılarım geçmiş. diyolar yine gidiyoruz. ben tabi sağlam kalan son jelibonlarımı ortaya koyarak o haftasonu gidip bir squash raketi almışım. diyorum "ooo geliyorum tabi ki, raket bile aldım". bu gidişimizde daha kalabalığız ve katılanların arasında aşırı spor yapan ve ezeli rakiplerini salonda bitirmeye gelmiş insanlar var. bakın bir onlar var grupta, bir de ben varım. neden. ve hangi cesaret.. bir arkadaşıma soruyorum biz başlasak mı önden diye. salona giriyoruz. ben ilk topa koşuyorum ve böyle :')  kalıyorum. tam o sırada kalçamdan doğru bir ağrı saplanıyor ama arkadaş ben hayatımda böyle bir ağrı görmedim, duymadım, bilmiyorum. sanki o hariboları oturmuş birileri kemiriyor böyle çekiyorlar oo abi ben kırmızı ayı olanı yicem sana kolalıyı vereyim diye birisi diğerine jelibon fırlatıyor, popomda bir hücre coşkusu bir kas rekabeti yaşanıyor. organik bütünlüğüm de hem fiziksel acı içinde, hem de psikolojik olarak bir bok yedin çağla hadi bakalım inş burdan rezil olmadan çıkarsın diyerek ters pep talk yapıyor. psikolojimizin neden böyle zamanlarda pep talk yerine bitirici vuruşlar yaptığını 7 yıl oldu hala çözemedim. çıktım dışarda esneme hareketi yapıyorum tık yok. böyle koşsam koşamıyorum, dursam duramıyorum. orada, tam o anda yok olmak istiyorum.
sonra bir saat boyunca dışarda oturuyor ve diğerlerini izliyorum, arada girip bakıyorum oluyor mu acaba yapabilir miyim diye (olmuyor). arkadaşlarıma "ehehe ters bir hareket yaptım heralde ben biraz şeyoldu böyle ama işte götüm ağrıyor  :') " diyorum aşırı rezalet bir dinamik. ama insanlar avrupalı olduğu için  çok anlayışla karşılıyolar. servis kullanıyorum top yere düşüyo topu eğilip alamıyorum sürekli böyle " :') " bir ifade var suratımda. topu ayağım ve raket arasında sıkıştırıp eğilmeden elimle uzanabileceğim bir mesafeye getirmeye çalışıyorum.

işte böylece spor benim için bitti. ben de departman arkadaşlarımın gözünde bittim.
dizimin üzerinde duramadığım için bir süre yoga yapamadım, esneyemedim. esneyemediğim için de squasha tekrar gidemedim. bu döngüden çıkamadığım için odamda bir jelibon tulumuna dönüşmeyi bekliyorken aylar geçti. şimdi çeşitli sosyal faktörlerden aldığım motivasyonla bbbb (daç dilinde göt göbek baldır diye geçer) derslerine başladım. hayırlısıyla biraz güçlenip önümüzdeki haftalarda tekrar squash sahalarında görüneceğim. dönüşüm muhteşem olacak, çünkü jelibonlarım ve ben çok gaza geldik.

jelibon anlatımıyla squash sonrası iskelet kas sistemim