Gecenlerde bir takim unfortunate olaylar silsilesi sonucu iptal olan planlara alternatif ararken kendimizi Belcikanin guneyinde, bir muzik festivalinin camping alaninda, cadirimizda sisme yataklarimizi sisirirken buluyoruz.

Festivalin ikinci gunu en buyuk sahneye Omar Sulayman cikiyor. Sahnenin en onunde bekliyoruz. Bizimle beraber en onde bekleyen insanlara bakiyorum, hepsinin kafalarinda kefiye, bir grup Omar Sulayman groupie si Flemish cocuklar. Komik bir goruntu.

Omar Sulayman alkis tutarak seyirciyi costururken.

Sahne doluyor. Önde Sulayman, arkasinda piyanist sentor ekürisi ile beraber cikiyorlar. Bir gun once teknoya doymus bünyem muzigi duymamla beraber cosuyor. Omuzlarimi durduramiyorum efenim, oynuyorlar. Bir iki track sonra Omar Sulayman remixli halay ezgilerine basliyor. Artik tutamiyorum kendimi. Bakiyorum sagima, halayda rabbitdance yapmaya calisan bir Flemish. -Bak diyorum, bunda oyle dans edilmez. Atiyorum kolumu omzuna, onunkini de benim omzuma. O arada cok hizli bir halay workshop u veriyorum. - One, two,three left foot, one, two three, right foot. Cocuk hemen kapiyor. Ritmi yakaliyoruz, bunu goren  birkac Flemish daha katiliyor. Ben halay basi pozisyounda, sahnenin en onunde sarki bitene kadar halay cekiyoruz. 

Konser bitiyor, dans etmekten dilim damagima yapismis, gidiyorum bir bira aliyorum. Sanki az once olanlar hic yasanmamis gibi baska sahneye gidip chill house esliginde dansima kaldigim yerden devam ediyorum.