günlerden cuma.
önemli bir posta bekliyorum. müzekartım gelecek müzeye gidicem.
çünkü hayat bu aralar bir karın ağrısı gibi ve bu ağrının gidebilmesi için o müze kartına ihtiyacım var.
sabah evden çıkmadan posta kutuma bakıyorum. bir tane anahtarlıklı anahtar var. diyorum herhalde ev arkadaşımın, birine anahtarını verdi etti de en son posta kutusuna attı anahtarı.
gün içinde ses yok.
akşam saat 6ya doğru eve geliyorum. posta kutusuna tekrar bakmak istiyorum.
anahtar zor giriyor, girdi mi de dönmüyor.
anahtarı herhalde alırken posta kutusunu bozduğunu düşünerek ev arkadaşıma mesaj atıyorum (bu arada ev arkadaşımı yüzyüze görmek mümkün değil çünkü evde köşe kapmaca oynuyor. ben geliyorsam odasına kaçıyor, kapıda birisiyle konuşuyorsam ve mutfağa gitmesi gerekiyorsa, arkamdan "sıvış sıvış" efektiyle yüzüme bile bakmadan gidiyor. örnekler çoğaltılabilir ama sanırım bunlar durumu aktarmaya yetiyor).
neyse, pasif agresif bir şekilde "önemli bir posta bekliyorum, posta kutusu açılmıyor bu konuda bir bilgin var mı" diyorum. akabinde "aa üzgünüm haftalardır posta kutusuna bakmadım, bilmiyorum" cevabı geliyor. başkası anahtarını başka bir posta kutusuna atmak isterken bizimkine atıp posta kutusunu zorladı da ben ev arkadaşımın günahını aldım diye kendime kızıyorum.
sonra o başkasına kızıyor ve facebook'taki apartman grubuna atarlı giderli bir şekilde "posta kutumuz çalışmıyor keşke kurcalamak yerine sorsaydınız.. teşekkürler..." diye bir yazı bırakıyorum.
ev arkadaşıma da senin anahtarla bir deneyeyim mi diye soruyorum.
kız pazartesiye kadar yokum diyor. bunun üzerine asla yakın tarihlerde randevu vermeyen tamir şirketini arıyor ve salı gününe randevu alıyorum.
randevuyu aldıktan sonra ev arkadaşıma, "sabah bir anahtar görmüştüm, herhalde birisi almaya çalışırken zorladı ve şimdi açılmıyor, sorabilirlerdi yani ne kadar kaba bi davranış" diyerek, o üçüncü şahsa bir atar daha yapıyorum.
pazartesi oluyor, kız eve geliyor.
kapısında o anahtarı görüyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder